De Luif is een klein restant van de middeleeuwse stadsmuur die de binnenstad van Venlo tot ver in de 19e eeuw omsloot, gelegen in het toenmalige 1e stadskwartant Klein Italië.
De naam Luif heeft meerdere mogelijke herkomsten. De eerste mogelijkheid is de van het Duitse woord ‘Löwe’. Via Loeve is het uiteindelijk verbasterd tot loef. In het Venloos dialect wordt het dan vervolgens Luif. De tweede mogelijke uitleg komt ofwel uit de scheepvaart (loefzijde van een schip, waar de wind vandaan waait) ofwel uit de geologie (eveneens loefzijde, maar dan de zijde van een berg of landschappelijk element waar de wind vandaan waait). De naam Luif heeft dus waarschijnlijk verband met de ligging aan de Maas, waar regelmatig de wind uit westelijke richting komt.
Een andere verklaring voor de naam van dit 15e-eeuwse deel van muur is afkomstig van een houten luifel die tegen de buitenzijde van de stadsmuur was bevestigd en waaronder vroeger de vismarkt werd gehouden.
In 1867 komt er een einde aan de status van vestingstad. De grote sloop van de vestingwerken is het gevolg ervan. De Luif is een klein gedeelte van de vestingmuur uit de vijftiende eeuw, dat is blijven staan. Oorspronkelijk had De Luif een weergang, die op zeven rondbogen rustte en was voorzien van een pannen dak. Doordat de huizen direct op en aan de Luif lagen, hadden de bewoners van de huizen er vensters in aangebracht.
In de zeventiende eeuw werden er in de Maasstraat muurhuizen tegen aan gebouwd. Die zijn met name gefotografeerd als de Maas weer eens buiten haar oevers trad. Na de Tweede Wereldoorlog kwam De Luif vrij te liggen en volgde restauratie. De situatie ter plekke veranderde door de realisatie van de Maasboulevard. De Luif verloor de in het oog springende plek in de binnenstad. Het rijksmonument is in 2013 ingekapseld door de Maaspoort.
De ruimte achter de muur is in 2022 ingericht als belevenisruimte. In de Luif wordt het verhaal verteld van de vestingstad, haar bewoners en de belegeringen die Venlo door de eeuwen doormaakte.
